من از نهایت شب حرف می زنم

من از نهایت تاریکی

واز نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه من آمدی برای من ای یار مربان چراغ بیاور

ویک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

عشق را از عشقه گرفته اند و عشقه آن گیاهی است که درباغ پدید آید در بن درخت،اول بیخ در زمین کند ،پس سر برارد و خود را در درخت می پیچد وهم چنان می رود تا جمله ی درخت را فراگیرد وچنانش در شکنجه کشد که نم در میان رگ درخت نماند،وهر غذا که به واسطه ی آب وهوا به درخت می رسد به تاراج می برد تا آن گاه که درخت خشک شود.

(سهروردی،فی حقیقه العشق)